پایگاه اطلاع رسانی نماینده برخوار

Home / شهرستان
معرفي شهرستان برخوار
تاريخچه
برخوار در اصل بلخار بوده كه بل به معني بسيار و خار به معني تيغ و خار است كه در كل به معني سرزمين پر از خار و تيغ است.
مرحوم دهخدا ، ذكر معاني متعددي براي كلمه بل كرده است از جمله پست و آفتاب ، بنابراين مي توان گفت بلخار يعني سرزمين پست ( صاف و هموار ) و يا سرزمين گرم و آفتابي كه با ويژگي هاي جغرافيايي و طبيعي اين منطقه سازگاري دارد.
موقعيت جغرافيايي شهرستان برخوار
شهرستان برخوار در ابتداي اتوبان اصفهان - تهران واقع شده است كه از شمال و شمال غربي به شهرهاي اردستان و نطنز ، از جنوب به شهرستان اصفهان ، از غرب به شهرستان برخوار غربي و مركزي محدود مي شود. وسعت تقريبي اين بخش 1660 كيلو متر مربع مي باشد و بر اساس آخرين تقسيمات كشوري شامل: 5 شهر به نام هاي: دولت آباد ( مركز بخش ) - دستگرد - خورزوق - حبيب آباد - كمشچه و 7 روستا به نام هاي: شاپورآباد - محسن آباد - علي آباد ملاعلي - پروانه - مرغ - دنبي - علي آباد چي مي باشد.
تركيب جمعيتي شهرستان برخوار
بر اساس سرشماري سال 1385 جمعيت شهرهاي شهرستان برخوار عبارتند از:
جمعيت شهر دولت آباد 32482 نفر
جمعيت شهر دستگرد 16965 نفر
جمعيت شهر خورزوق 21563 نفر
جمعيت شهر حبيب آباد 9686 نفر
و جمعيت شهر كمشچه 4825 نفر مي باشد.
آب و هوا
به طور كلي شهرستان برخوار در فصل تابستان داراي آب و هواي نيمه بياباني و گرم و خشك و در زمستان داراي آب و هواي سرد و خشك است. خشكي هوا و وجود طبقات نمكي و شدت تبخير ، اين شهرستان را از طرف شرق مورد تهديد پيشروي كوير قرار داده است. ميزان بارندگي در اين بخش بسيار ناچيز و از 50 تا 200 ميلي ليتر متغير مي باشد. جهت وزش بادها كه از جمله بادهاي خشك محسوب مي شوند ، به ويژه بادهاي غالب كه از سمت شمال به جنوب است در جهت فرسايش خاك موثر است.
اماكن صنعتي شهرستان برخوار
اوضاع اقتصادي شهرستان: ويژگيهاي از قبيل صنايع عمده در سطح ملي ، كارگاههاي توليدي در محور اصفهان - دولت آباد ، اصفهان - حبيب آباد و همچنين وضعيت مناسب كشاورزي منطقه عليرغم كم آبي زمينه اشتغال را فراهم آورده است.
صنايع شهرستان: اين صنايع شامل دو بخش است: 1) صنايع كارخانه اي كه عبارتند از: كارخانه بلور و شيشه ، كارخانه چيني ، كارخانه هاي سنگبري و ابزار سازي ، كوره هاي آجرپزي كه اغلب توسط بخش خصوصي احداث گرديده و در وضع اقتصادي منطقه تاثير فراواني داشته است. 2) صنايع دستي كه عبارتند از: قاليبافي ، صنعت كاري ، طلاسازي و قلمكاري كه رواج خاصي دارد.
اكثر مردم شهرستان به كارهاي دستي كه مهمترين آن قاليبافي است روي آورده اند. همچنين صنايع دستي ديگر از قبيل قلاب بافي ، گلدوزي ، منبت كاري جايگزين صنايعي مثل گليم بافي ، گشبافي و گيوه دوزي شده است.
معادن شهرستان: معدن گچ كمشچه ، معدن شن باقر آباد و همچنين معادن ديگر كه مي توان به معدن نمك حبيب آباد اشاره كرد.
پوشش گياهي
پوشش گياهي بخش برخوار جزء مناطق فقير استان است اين منطقه به واسطه دارا بودن آب و هواي بياباني و نيمه بياباني داراي پوشش گياهي ناچيزي است. پوشش گياهي ، از نوع درخت و درختچه است و گياهاني نظير خارشتر ، اسپند و در بعضي از قسمتهاي شرقي گون ، خاكشير ، ريواس و كنگر مشاهده مي شود. درختان پسته ، انگور و انار در اين منطقه رشد خوبي دارند ، همچنين خاك منطقه براي رشد گندم مناسب است. محصولات جاليزي ، علوفه اي ، دانه هاي روغني ، جو ، چغندرقند ، خربزه و سيب زميني را مي توان به آن اضافه كرد.
نوع خاك
خاك اين شهرستان از نوع خاكهايي است كه مقدار نمك آن زياد است و هر چه به طرف شرق پيش مي رويم بر شوري آن افزوده مي شود. ساختمان فيزيكي ذرات ، منشوري و مكعبي است كه به علت وجود كريستالهاي گچ و آهك ، خاك مناسبي براي كشاورزي نيست و نياز به اصلاح دارد. به طور كلي خاك منطقه مخلوطي از رس ، شن ، ماسه ، گچ و آهك است كه اراضي باير و لم يزرع را به وجود مي آورد .
منابع آب شهرستان برخوار
شهرستان برخوار از سه جهت عمده تغذيه مي شود: از دره مورچه خورت كه به دره شمال غربي نام گرفته است ، دره نجف آباد كه شامل آب خروجي نجف آباد است و رودخانه زاينده رود و كانال هاي منشعب از آن كه از املاح كمتري برخوردار است. به طور كلي مي توان دو منبع آبي را براي شهرستان برخوار نام برد:
• قنات ، اين بخش داراي يكصد رشته قنات بوده و امتداد آن از شمال غرب به جنوب شرق بوده و به دليل كاهش نزولات آسماني از تعداد آنها كم شده است.
• چاه ، دو نوع چاه در منطقه وجود دارد: 1) چاههاي كم عمق كه كمتر از 50 متر مي باشد و داراي آبدهي متغير است ولي اخيرا به علت پايين رفتن سطح آب ، چاههاي كم عمق به چاههاي عميق تبديل شده است. 2) چاههاي عميق كه بيشتر در مركز شهرستان برخوار قرار دارند و ميزان آبدهي آنها نسبت به ساير مناطق در قسمت جنوب غربي بيشتر است.
اوضاع كشاورزي شهرستان برخوار
به علتش كمي بارندگي و خشك شدن قنات ها و پايين آمدن سطح آبهاي زيرزميني ، سطح زمينهاي زير كشت پايين آمده و محصولات كشاورزي منطقه محدود به گندم ، جو ، هويج ، چغندر و صيفي شده است. مسئله كمبود آب باعث از بين رفتن مراتع نيز گرديده و منجر به از بين رفتن حرفه دامپروري و دامداري شده است به طوري كه دامدران مجبور به فروش دامهاي خود نموده و به حرفه ديگري روي آورده اند به عنوان مثال بعضي از دامداران ، واحدهاي مرغداري احداث كرده اند كه البته تا حدودي اشتغالزايي نموده اند و از مهاجرت روستائيان هم جلوگيري نموده اند.
مهمترين مسائل و مشكلات كشاورزي شهرستان عبارتند از: 1) كمبود آب و پايين آمدن سطح آبهاي زيرزميني 2) پايين بودن كيفيت و كميت خاك كشاورزي

معرفی شهرستان شاهین شهر و میمه
شهرستان شاهین شهر و میمه با وسعت 66/5409 کیلومتر مربع و با مرکزیت شاهین شهر در شمال شهرستان اصفهان واقع گردیده است. این شهرستان دارای 2 بخش ، 6 شهر و 4 دهستان می باشد.بخشهای این شهرستان شامل بخش مرکزی و بخش میمه می باشد . شهرهای این شهرستان شامل شهرهای شاهین شهر ، گز ، گرگاب ، میمه ، وزوان و لایبید می باشد.
همچنین این شهرستان شامل دهستانهای برخوار غربی، مورچه خورت ، زرکان و ونداده می باشد
. شاهين شهر پس از پيروزي انقلاب اسلامي، با اجراي طرحهاي جديد شهرسازي، پذيراي مهاجران زيادي از مناطق مختلف كشور گرديده و همچنان درحال توسعه مي باشد

وضعيت آب و هوا:

اين منطقه با توجه به فاصله اي كه از رودخانه زاينده رود دارد؛ داراي آب و هوائي خشك تر از اصفهان بوده و ميزان بارندگي آن حدود 50 الي 200 ميليمتر طي ده سال متغيير بوده است. ميزان تبخيير ساليانه نيز حدود 2000 ميليمتر گزارش شده و مقدار آب نفوذي كمتر خواهد بود. جهت باد بويژه بادهاي غالب از سمت شمال بطرف جنوب و جزء بادهاي خشك مي باشد. اين بادها پس از برخورد با اراضي بدون پوشش گياهي يا با پوشش كافي با خود گرد و غبار و گاهي ذرات ماسه همراه آورده و در فرسايش زمينهاي كشاورزي بي تاثير نخواهد بود.
خاكشناسي منطقه:

خاكهاي منطقه جزء خاكهاي AZONALوZONAL(مقدار نمك در اين خاكها زياد) مي باشد.
ساختمان فيزيكي ذرات خاك منشوري و مكعبي شكل است و تمركز كريستال گچ و آهك بصورت لكه در طبقات خاك است. اين سري خاكها اكثرا اراضي نامرغوب را تشكيل داده و معمولا قابليت نفوذ آب در خاكهاي اين زمينها بسيار كم و تبخير زياد سبب شده كه املاح موجود خاك در سطح زمين تراكم يافته و زمينهاي باير و لم يزرع را بوجود آورند.
مطالعات خاكشناسي در اين مطقه نشان داده ميزان املاح موجود درخاك بتدريج از شمال غرب به طرف جنوب شرق افزايش مي يابد. قليایيت اين خاكها در حدود 8 ميباشد و ميزان شوري و قليايي در طبقات فوقاني به چشم مي خورد. از نظر بافت خاك با توجه به تغذيه و جابجايي ذرات؛ وضعيت دانه بندي تغيير كرده و باعث باقي گذاردن رسوبات در منافذ خاك مي گردد،كه اين امر موجب پايين آمدن خلل و فرج خاك و نهايتا كاهش نفوذ پذيري مي گردد. در بعضي از نقاط لايه هاي گچي فراوان ديده مي شود كه مي توان جزء زمينهاي گچي منظور نمود.
به طور كلي خاكشناسي منطقه اكثرا مخلوطي از رس با رگه هاي نازكي از شن و ماسه با قابليت نفوذ پذيري خيلي كم همراه مي باشد و آهك پراكنده و نا ظاهر در پروفيل خاك وجود دارد. در كل كلاس خاكهاي اين منطقه بيشتر 3 و 5 مي باشد.